Perfectionisten zijn Chronische Uitstellers: En Dit is Waarom…

Perfectionisme lijkt een beetje een ondergeschoven thema te zijn (geworden) in onze maatschappij. Gelukkig wordt het inmiddels steeds normaler om over dingen zoals depressie en burn-out te praten. Maar voor dat laatste ben je als mens veel vatbaarder wanneer je als karaktertrek een fikse dosis perfectionisme hebt meegekregen. Hetzij via je genen, dan wel via negatieve ervaringen in het verleden.

En daarom is het zo belangrijk dat we met z’n allen wél ook over perfectionisme blijven praten! Want we doen net alsof het ‘normaal’ is, dat we perfectionistisch zijn.

Maar dat is het niet. Ja oké; zoals alle karaktereigenschappen heeft het wel een positieve kant natuurlijk… dat moet ik toegeven.

Want laten we de voordelen van perfectionistisch zijn eens even op een rijtje zetten:
1. Je kunt er eventuele ‘fouten’ mee voorkomen
2. Je werkt meer op detail-niveau, dus zult daardoor sneller dingen zien die anderen over het hoofd zien
3. Je kunt er topwerk door afleveren

…. Ja.

Allemaal leuk en aardig. En het klopt ook, tot op zekere hoogte.

Je kunt dankzij jouw perfectionistische inborst in theorie ZEKER beter werk afleveren. Het ding is alleen, dat je vaak vergeet hoeveel stress het je oplevert along the way. Wat het je kost; dat je spieren bijvoorbeeld verkrampen in je nek, of dat je vaker migraine-aanvallen hebt dan andere mensen. En dat je bijvoorbeeld ook een heel stuk TRAGER bent, juist OMDAT je zo op details gericht bent…

Op LANGE TERMIJN kost perfectionisme je vaak veel. Het kan dus uiteindelijk zelfs bijdragen aan het ontstaan van een burn-out. En daar wil je niet in belanden, geloof mij maar (been there, done that).

En de reden dat ik deze blogpost wilde schrijven, is omdat ik het belangrijk vind om jou te informeren dat perfectionisme DAARNAAST ook nog eens – gek genoeg – uitstelgedrag is!

Ga zelf maar na: wat is de échte, dieperliggende reden dat je alles zo perfect wilt doen? Mogelijk is één reden: controle willen houden.

Oké, oké – en wat is dan de dieperliggende reden dat je de controle niet durft los te laten? Mogelijk is daar de reden van: angst voor afwijzing of ‘niet goed genoeg’ zijn. Klopt dat?

En hoe kun je nu BETER voorkomen dat je afgewezen wordt (of dat ‘bewezen’ wordt dat je niet goed genoeg bent), dan door je op details van een taak te storten? Zodat je zodanig opgaat in het proces, dat je als het ware verdwaalt in details. En daarmee zo lang mogelijk het ‘afleveren van het eindproduct’ uitstelt…

En daarmee jouw executie uitstelt, oftewel het moment dat je met jouw hoofd op het hakblok wordt gelegd. The Final Roast. The Slaughter. Wat een hel!! Oké wacht, sorry ik liet me even meeslepen… 😉

Maar serieus! Ik ken dat gevoel dus spreek uit ervaring. Laten we eerlijk zijn: hoe naar is dat moment van beoordeling?! Het gevoel dat alle ogen op jouw prestatie gericht zijn. Jij in de belangstelling staat. En je be-, of liever gezegd veroordeelt wordt op jouw afgeleverde eindproduct (of dit nu een presentatie, een verslag, een onderzoek of iets totaal anders is). Brrrr… vreselijk!

Zelf ben ik jarenlang projecten met veel enthousiasme projecten gestart.
Om vervolgens te verzanden in details van dingen.
Om vervolgens mijn enthousiasme te verliezen.
Om vervolgens dingen niet af te maken, omdat ik dacht: ‘laat maar, het wordt toch niks’.
Ennnnn daar was dan mijn perfectionistische ‘self-fulfilling prophecy’. Jawel.
Lekker makkelijk om steeds dat patroon af te draaien: dat was voor mij bekend terrein.
Ik kon beter mezelf afwijzen, dan dat anderen dat zouden doen. Dat zou vele malen pijnlijker zijn geweest!
En zo geschiede. Jarenlang maakte ik projecten niet af.
Schreef ik geen blogposts, omdat ik bang was voor reacties van mensen.
Zette ik niets op Social Media, uit angst voor afwijzing.

Tot ik er op een dag helemaal zat van was! Ik ging mijn leven niet langer laten bepalen door de meningen van andere mensen. Ik heb alles op alles gezet, om aan deze patronen van perfectionisme bij mezelf te werken. En ze te doorbreken. Met succes.

Mijn motto is tegenwoordig: ‘Streef naar vooruitgang – niet naar perfectie’.

Ik heb zelf verschillende trainingen en cursussen gevolgd, om op dit punt te komen. Maar ben er maar wat blij mee en kan het absoluut iedereen aanraden. Wil jij ECHT wat veranderen in jouw patroon van perfectionisme? Zet vandaag nog die stap, want alleen JIJ hebt daar de controle over! Stel niet langer uit!

Liefs, xo,
Jamila.

P.S. Als je wilt, kan ik je helpen bij het doorbreken van deze patronen! Neem contact op via: info@younicare.nl om te vragen naar de mogelijkheden! Opties zat 😉 Volledig vrijblijvend natuurlijk, ik denk graag met je mee! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *